آفتاب نیمه شب

بغض مانده تا ابد در سينه ام                                تا كه آتش بر زند در سينه ام

آتش عشقت همي سوزانده است                          از سر و چشمم و به عمق سينه ام

بازمانده اين دو حسرت بر وجود                           يك بمانده بر نگاه و ديگري بر سينه ام

بازگفتي من شكستم اين دلت                               تو ببخش بر اين دل در سينه ام

در گذر از من عزيز اي مهربان                            طاقتي بر جا نمانده اندرون سينه ام

از تو جا مانده امانت پيش من                             قلب تو خانه بكرد در سينه ام

كاش زودتر پر كشم من سوي تو                          دست در دستان تو بر سينه ام

گفتي آخر من نخواهم انتظار وصل تو                     با گفتنت حزن عالم لانه كرد در سينه ام

پس مگو از من گذر بر خود برس                         بي توامّا اين كوير است اندرون سينه ام

نوشته شده توسط شمیم در پنجشنبه دوازدهم شهریور 1388 ساعت 18:43 موضوع | لینک ثابت

چه كسي مي خواند دل تاريك مرا     

                                          در پس تاريكي ديده اين تنگي را

چه كسي مي داند راز پرواز مرا         

                                            پر پرواز داده دل رنجور مرا

چه كسي مي خواند لب خاموش مرا  

                                        از لب  خاموشم قصه ها گفت مرا

چه كسي خواند مرا چه كسي گفت مرا

                              چه كسي فرياد كرد بشكن اين گنگي را

چه كسي اصرار كرد ماندن تنها را   

                          چه كسي باز شكست اين سكوت، ديگر را

اين دلم خواست تورا، اين لبم خواند تو را 

                                    ماندنت پيوسته شور شيداست مرا

اين تحمّل سر شد، اين فِراق آخِر شد 

                                       اي كه در تاريكي نقش تو پيدا شد

چه كسي خواهد گفت تو بمان با دل من

                        چه كسي خواهد خواند اين سرود از لب من

نوشته شده توسط شمیم در پنجشنبه بیست و یکم خرداد 1388 ساعت 1:19 موضوع | لینک ثابت

این دل من ربوده ای                    ای که نمی شناسمت

روح و روان من شدی                   ای که نمی شناسمت

عقل و دلم زدوده ای                    با همه دل طپیده ای

اشک مرا ندیده ای                      ای که نمی شناسمت

باز غزل سروده ای                      بغض گلو شکسته ای

باز چرا بریده ای                          ای که نمی شناسمت

سرو، قدم نمی شود                     راست، کمر نمی شود

غزل، تمام نمی شود                   ای که نمی شناسمت

روی متاب ز من مرو                    باز دلم به دست توست

عشق تمام من شدی                   ای که نمی شناسمت

نوشته شده توسط شمیم در پنجشنبه سی ام آبان 1387 ساعت 16:51 موضوع | لینک ثابت

آسمـــان از آن من                   این زمیـن از آن تو

دل همیـن جا آن من                  بی دلـــی از آن تو

ســرزمین سبـز من                  گرمی دستـــان تو

این فنــــا از آن من                 زندگـــی از آن تو

این یه شـب از آن من                 هر چـه دارم آن تو

گریــــه ها از آن من                خنــده ها از آن تو

لحظـــه ای از آن من                 سالهــــا از آن تو

نیمــه شب از آن من                 آفتــــاب از آن تو

صخــره ها از آن من                  موجهــــا از آن تو

آتـــش هم از آن من                 خرّمــــی از آن تو

هر چه حسرت آن من                 عاشقـــی از آن تو

این فســـانه یاد من                  این حقیقــت آن تو

این فــراق از آن من                   وصلهــــا از آن تو

تلخیــــها از آن من                 شادیهـــا از آن تو

می روم مـن می روم                   برنگردم ســوی تو

مرگ مـن آری همان                   باتلاق قلــــب تو

نوشته شده توسط شمیم در جمعه هفدهم آبان 1387 ساعت 0:47 موضوع | لینک ثابت

نوشته شده توسط شمیم در جمعه هفدهم آبان 1387 ساعت 0:45 موضوع | لینک ثابت

آهسته کنم هر دم بر مهــر تو افـزونـم              یک دم مکن از یادت هــر آن تو فراموشـم

راهی است در این دنیا کز تو سفـرت باید            جامـی بدهم دستت از عشـق تو لبـریــزم

آهـی بنهـم از دل کز حسـرت دیـدارت                جانـم بدهـم از کف از عشــق فــراوانـت

روزها شب شود و آخر بی یار و غم و تنها           یک عمــر گذشت و ماند این قافله در کویت

آواز کنـم ای دل کز مهــر تو مهجــورم                کاین عاشق دل خسته نیست غافل از احوالت

وصلم نرسد هرگز هر آن ز تو مــن دورم             شـــادی نکنم هـرگز دم می رود این جـانم

نوشته شده توسط شمیم در سه شنبه هفتم آبان 1387 ساعت 20:15 موضوع | لینک ثابت

مرا آواز مخوان که سرا پا سکوتم

مرا درمان مخوان که دردمندم

مرا بخوان که همواره با تو ام!

مرا دوست مخوان که عشقم

مرا با خود بخوان که همه وجودم را تنهایی فرا گرفته!

مرا آفتاب مخوان که آفتاب از شرم آتش وجودم چادر شب می پوشد .

مرا یاد کن که هر آینه یادت می کنم

مرا آغاز مخوان که پایانم

مرا آرزو مخوان که محالم

مرا بخوان!

نوشته شده توسط شمیم در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387 ساعت 23:51 موضوع | لینک ثابت

خرده مگیر بر من ای بهترینم !

نوشته شده توسط شمیم در چهارشنبه بیستم شهریور 1387 ساعت 16:52 موضوع | لینک ثابت

من تورا هر سپیده دم احساس کرده ام .

من تورا هر نیمه شب احساس کرده ام .

من تورا زیر باران بهاری احساس کرده ام .

من تو را زیر آفتاب سوزان تابستان احساس کرده ام .

من تو را هر برگ ریزان احساس کرده ام .

من تو را در  سرمای زمستان گرما بو ده ام .

من تو را در گریه احساس کرده ام .

من تو را در خنده هایت وقتی که مرا ندیدی مشتاق  بوده ام .

من تو را در هر ضربان طپش بو ده ام .

من تو را در هر فکر دلیل بو ده ام .

من تو را در هر احساس بهانه بو ده ام .

من تو را هر ثانیه انتظار بو ده ام .

من تو را هر پایانی آغاز بوده ام .

من تو را هر زمان عاشق بو ده ام .

من تو را .......................

نوشته شده توسط شمیم در پنجشنبه چهاردهم شهریور 1387 ساعت 2:28 موضوع | لینک ثابت

بچه بودم مادرم می گفت ای زیباترین                    خواهمت پندی دهم عالی ترین

بشنو و آویزه اش کن این کلام                              تا نگردی عبرت این خاص و عام

دور شو از عشق با آن در نیفت                             دودمانت را دهد بر باد از روز نخست

کارها مشکل شود با عشق ای نازکترین                 دل به دستش وا مده آری چنین

خود نباشی دل بود در وقت کار                             دل نداری کی کنی تو عزم کار؟

کودکی گشتم سراپا شور و عشق                          می کنم هر روز این دل را نوشت

نوشته شده توسط شمیم در شنبه نهم شهریور 1387 ساعت 4:6 موضوع | لینک ثابت